Małgorzata Taraszkiewicz - Upór



Ku przypomnieniu - lista 20. strategii używanych przez ludzi genialnych.
1. Wizja
2. Pasja
3. Wiara
4. Zaangażowanie
5. Planowanie
6. Upór
7. Uczenie się na błędach
8. Wiedza merytoryczna
9. Rozumienie jak działa umysł
10. Wyobraźnia
11. Pozytywne nastawienie
12. Autosugestia
13. Intuicja
14. Mentorzy i doradcy zewnętrzni
15. Mentorzy i doradcy wewnętrzni
16. Prawda / uczciwość
17. Odwaga
18. Kreatywność
19. Umiłowanie wykonywanego
zadania
20. Energia (fizyczna / umysłowa)

Piąta strategia stosowana przez ludzi genialnych to planowanie.
Geniusze planują!
Co prawda robią to w różny sposób, ale jednak to planowanie pełni istotną rolę w ich globalnej strategii osiągania wybitnych rezultatów. Mogłoby się wydawać, że geniusz to po prostu dar niebios i wystarczy iść za jego głosem, a rezultaty sypią się same. Ale tak nie jest! Planowanie mówiąc technicznie, umożliwia optymalne użycie sił i środków. Zważywszy, że pierwsze cztery strategie uruchamiają dużą energię, musi istnieć coś, co tę energię porządkuje, ogranicza jej marnotrawstwo i pozwala dobrze używać. Tą strategią jest planowanie.

Warto tu zauważyć, że inaczej planuje się w twórczości rzeźbiarskiej, inaczej przy tworzeniu muzyki, a inaczej będąc chemikiem czy fizykiem. Jednak wszystkie te aktywności były bardzo trafnie planowane i to także dzięki planowaniu ich autorzy mieli rezultaty, które zdumiały świat.

Na czym więc polega planowanie?
Sir Michael Edwards osoba, która skutecznie zreformowała ogromną firmę Leyland określił w następujący sposób sytuację, z której wynika potrzeba skutecznego planowania " naszym zadaniem jako liderów, jest doprowadzać do tego, by zmiany zachodziły w konstruktywny sposób, raczej ewolucyjnie niż rewolucyjnie. Jeśli ludzie nie doświadczają zmiany przez lata to całe firmy, całe przemysły a nawet całe imperia czy cywilizacje upadają. Zmiana jest nieunikniona. Ta siła powinna być rozpoznana i ukierunkowana raczej dla wspólnego dobra niż powstrzymywana w negatywny sposób.".
Dwight Eisenhower, który kierował Zjednoczonymi Siłami podczas II wojny światowej, później zaś piastowała fotel prezydenta USA, określił w następujący sposób swój stosunek do planowania:
"Plany mogą nic nie znaczyć, ale prawidłowy proces planowania znaczy bardzo wiele".

To, co w planach jest naprawdę ważne to aktywny proces studiów nad różnymi możliwościami osiągnięcia celu. W efekcie tych poczynań powstaje dobrze przemyślany kierunek działania wraz z określeniem sposobu, lub sposobów osiągnięcia. Potrzeba planowania jest niewątpliwa. Poszukiwania firm i ludzi, którzy działają bardzo skutecznie idą nie tyle w kierunku czy planować czy też nie, ale jak najlepiej planować.

Planowanie polega na uporządkowaniu zdarzeń, zanim będziemy się nimi fizycznie zajmować. Planowanie jest po to, abyśmy:
. nie musieli niepotrzebnie improwizować
. mogli się zawczasu przygotować do poradzenia sobie z możliwymi do przewidzenia sytuacjami
. gruntownie przemyśleli prawdopodobny przebieg wydarzeń
. mogli zoptymalizować efektywność naszych poczynań
. mogli wstępnie zweryfikować postawione cele zanim zaczniemy je osiągać

Większość z nas ma jeszcze bardzo duże rezerwy efektywności związane z tym, że niewystarczająco dobrze korzysta z:
. planowania własnej kariery
. planowania sposobu osiągania poszczególnych celów
. planowania dbania o jakość relacji z ludźmi, na których nam naprawdę zależy.

Warto wiedzieć:
1. co planować konkretnie i szczegółowo
2. co planować ogólnie i jakościowo
3. jak planować to czego przewidzieć nie umiemy
4. czego planować nie warto i nie należy.

Niestety, nie wszyscy z nas mają wyraźne predyspozycje i ochotę do planowania. Warto tu zauważyć, że planowanie oznacza przejmowanie kontroli nad procesem, który planujemy. Istnieją ludzie, którzy unikają wzięcia odpowiedzialności za swoje życie lub jakieś większe lub mniejsze zadanie. Przy takiej niechęci planowanie jest raczej nudną i niepotrzebną działalnością. Ci zaś, którzy pragną osiągać wybitne rezultaty bez skutecznego planowania skazani są na wiele błędnych lub niepotrzebnych działań. Dlatego najlepiej jest jeśli rozumiemy, lubimy i umiemy planować.

Upór - jak trawa.
Ludzie mający wybitne osiągnięcia byli lub bywali uparci. Wielkie dzieła natrafiały często na wielkie przeszkody. Aby pokonać takie przeszkody trzeba umieć być upartym. Upartym w dobrej sprawie, upartym czasami wbrew wszystkim i wszystkiemu. Upartym, kiedy wydawałoby się, że prawie cały świat nam przeszkadza i odwodzi od powziętego zamiaru.
Wszyscy ludzie mający na swoim koncie wybitne osiągnięcia napotykali na przeszkody. Są one niemalże wpisane w zamiar osiągnięcia czegoś wyjątkowego, ponieważ wyjątkowe dokonania przekraczają zastane ramy, burzą je lub rozszerzają. Pojawiające się trudności są tego oznaką.

Warto zauważyć, że trudności mogą się pojawiać na zewnątrz nas, ale doświadczamy też wewnętrznych trudności. Jeśli trudności te są wielkie lub długotrwałe potrzebne jest coś, co pozwoli nam je przezwyciężyć i rosnąć w nowe możliwości w trakcie tego przezwyciężania. Tym czymś z powodzeniem może być upór.

Leksykon PWN tak definiuje to pojecie:
Upór: kontynuowanie raz rozpoczętych działań, trwanie przy raz podjętej decyzji,
mimo: braku efektów czy jawnej nieskuteczności lub niesłuszności decyzji.

Jak widać upór ma swoje dwie strony. Ślepy upór jest szkodliwy i powoduje straty. Z drugiej jednak strony - potrzebujemy uporu przy pokonywaniu dużych trudności. Bez niego moglibyśmy zbyt szybko rezygnować wtedy, gdy "brak efektów". Znamy z historii wiele działań, które powinny się już dawno załamać właśnie z powodu owego "braku efektów". Tak było w przypadku konstruowania żarówki przez Tomasza Edisona czy sprzedaży recepty babci na pieczone kurczaki pewnego pułkownika, z czego powstało znane imperium masowego żywienia "KFC".

Istnieje delikatna granica dzieląca ślepy, głupi upór, który prowadzi do przegranej od uporu, który pozwala przezwyciężyć przeszkody i pozwala na wielkie osiągnięcia. Cóż, więc je dzieli?
Wydaje się, że ten rodzaj uporu, który nas wiedzie do przegranej powstaje z takich zjawisk jak:
. lęk
. obronna sztywność postaw
. ciasnota poglądów
. brak dbałości o innych
. destrukcja
. sabotaż własnego rozwoju
. itp.
Jeśli upór połączymy z tego typu postawami dostajemy silny, utrwalony i konsekwentny negatywny wzorzec działania. Taki wzorzec prowadzi na ogół do klęski. Ludzie genialni nie stosowali uporu w izolacji od innych, niezwykle użytecznych strategii postępowania. Przypominamy, że używali także pozostałych 19 sposobów pozwalających im osiągać to, co dla innych było niemożliwe. Sukcesy osiągali dzięki odpowiednio korzystnym połączeniom: wizji, pasji, wiary, zaangażowania, planowania, uporu, uczenia się na błędach, wiedzy merytorycznej, rozumieniu jak działa umysł, wyobraźni, pozytywnemu nastawieniu, autosugestii, intuicji, mentorom i doradcom zewnętrznym, mentorom i doradcom wewnętrznym, prawdzie / uczciwości, odwadze, kreatywności, umiłowaniu wykonywanego zadania, energii (fizycznej / umysłowej).

Upór w tym zestawieniu ma swoje miejsce i swoja rolę. Daje siłę i pozwala dotrwać. Można powiedzieć, że w dobrej sprawie warto być upartym!



Artykuł ukazał się www.trendy.codn.edu.pl